Archive for July, 2011

Big eyes? Bawl!


2011
07.25
Rapunzel from Tangled

Are all those little Lindt balls for me?! Rapunzel getting all wide eyed...

I’ve found yet another thing that stimulates the volatile pits of oceandom that are my tearducts. I call it “bigpeepers sobbytissueis”. Or “those characters with the bloody big eyes in animated movies make me cry.” And I don’t mean the big-eyed babes of Anime fame. They get a totally different kind of reaction (ask any guy or geek) than the random Disney or Pixar characters that so offend my delicate sensibilities.

Squirt from Finding Nemo

Oh hey, anybody seen an orange clownfish around? Nemo's laid-back seaturtle friend Squirt. Who's a cute sea-turtle then?

Consider the scenario: a birthday dinner for my middle sister. She’s one year shy of the big 3-0 (bwuhaha! Share my trauma!) and has two little rugrats running around. Well, the one runs, the other mostly just drools and laughs when poked. The running rugrat has a special love of animated movies, as kids do, so when my sister popped Tangled into the DVD player, little Mea was hooked.

And so was I. In fact, I promptly stopped eating and stopped conversing with the other adults around the table to sneak constant peeks at the TV screen. After a while everybody realized I found the movie more interesting than their conversation so I felt free to start the type of running commentary my friends Kristia and EJ are so familiar with and that my brother in law calls logical brain spillage in a totally illogical situation. I was questioning the horse’s prowess as a wannabe crime fighter dog and wondering whether it hurt to drag so much hair around (in the case of the girl character. This being a take on the Rapunzel fairytale.). And then I was wondering about random bits and pieces of no relevance whatsoever in a fairytale world and then…

Puss in Boots

The master of big-eyed cuteness: Shrek's Puss-in-boots.

The pretty sky lanterns went up and Rapunzel looked at her beloved with those big green eyes… And I blubbed. I’m 31 years old (the horror!) and I totally cried because of animated lanterns and big eyes. I think I hid it from my parents, but I suspect little Mea might have noticed. Luckily the kid kept her mouth shut. I might have had to bash her over the head with the incontent dinosaur toy she loves and uses as a bath toy. Anyway, I love animated movies and don’t plan to avoid them, so I’ll just add crying to the long list of annoying things I do while watching movies. You have been warned, all future movie watchers…

And here, just to prove that nobody can blame me, a collection of big-eyed critters ready to go all cute on yer ass!

It's so fluffy I'm gonna die!

It's so fluffy I'm gonna die!

Despicable Me

Eye overload!

Pascal from Tangled

Chameleons don't have to try very hard to be cute... Pascal also played a part in Tangled's sob fest

Wall-E

And last but not least... Wall-e!

‘n Wafferse Woeste Lewe


2011
07.17
rat

The rat in my roof. Oh yes.

The blog drought has not been broken just yet… But in the meantime, here’s a piece I had to write for a amateur writers’ conversation thing I had to facilitate. It’s in Afrikaans though – get your dictionaries ready!

“Ek dink nog altyd my lewe kort ‘n bietjie die woes-faktor. Die spreekwoordelike white picket fence is nou nie juis inspirasie genoeg om iewers soos ‘n wafferse Tom Cruise van ‘n krans af te hang nie…

Vir ‘n ruk lank het dit my nogal gepla. Waar was die lus vir avontuur, die drif om eendag met een voet op Everest en die ander op ‘n olifant in Indië se rug te staan?

Maar die afgelope ruk het ek my fokus bietjie verskuif… As’t ware by huis en haard gaan soek vir die woes. En dit toe wraggies gekry…

Daar’s ‘n rot in my dak. Waarskynlik so groot soos ‘n Jack Russell – die girts-geluide snags is ‘n goeie leidraad. Maar gisteraand het die rot spoed opgetel. Ek was vas oortuig die ding gaan deur die dak kou en rooiogig vir my staar terwyl stukkies kwyl en plafon uit sy bek uit drip. Hoe later hoe kwater, en uiteindelik draai Haar Hoogheid Peroni haar groot, senuweeagtige katoë in my rigting met ‘n kyk wat duidelik sê: “woes!”

Die ander aand oefen ek en my ander masochistiese klasmaats ons Muay Thai moves. Dis ‘n yskoue klas met ‘n yskoue vloer en tussen die kreune en steune van sakke slaan en koppe skop bibber en trippel ons almal rond om so min as moontlik kontak tussen die vloer en ons tone te kry. En aan die einde staan ons rond en hyg, kyk moeg vir mekaar en knik… Met die wolkies stoom wat om ons koppe dwarrel… “Woes… woes… woes…”

Vroegoggend by Oppikoppi vergader ek en my ander Mordor tentmaats met ‘n koppie koffie in die een hand en wetwipes in die ander, aan’t staar na die tent net hier neffens ons s’n. Hy ruk en hy skud en gee stadig agterstevoor geboorte aan ‘n bleek paar boude ingeprop in pers skinny jeans met ‘n doringboom-skraapmerk so half skuins oor die linkerboud. En my vriend skuif sy donkerbril tot op sy voorkop, vat ‘n sluk koffie en seg: “Woes, ek sê.”

My vriendin Jennifer se sesde sintuig ruk haar in die middel van die nag wakker, want daar’s ‘n man buite haar venster besig om na haar te staar. Sy gil nie, sy vries nie in vrees nie. Sy spring op en gryp haar pepper spray en storm op die venster af met ‘n woeste oorlogskreet. Die man skrik hom skoon weg en Jennifer lê die res van die nag wakker. Sy’s net ‘n mens… Maar sy’s ook woes.

Die taxi waarvoor ek nie padgee nie. My vriend Angola wat so maklik woes met iets anders kan laat rym. Vars tamatie op ‘n pizza vir iemand wat dit nie kan verdra nie. Die koue in Clarens. Malema se nuutste bon mot. Die boemelaar wat sit en bewe onder die Randburg taxibrug. Die hotnotsgot op my laventelbos wat die bye so uitsorteer. Die verkoue wat vandag dreig om my brein by my ore uit te druk. Woes. Alles woes.

My middelsussie wat haar twee dogtertjies grootmaak so tussendeur die pienk kombersies en bottels en Finding Nemo en Naughty Corner en fyngekoude uitgespoegde wors en kryt op die bank… En sy hou haar pose. Sy paai en troos en raas en lag… En as sake bietjie rof raak, maak Die Oog ‘n verskyning. Die Oog laat trane ophou, laat kos in magies land, laat ‘n kortstondige stilte neerdaal… En ek kyk die storie so en dink… My sussie. Sy’s woes!

My jongste sussie wat nie ‘n tree terugstaan vir skinny jeans of tequila uitdeel in ‘n kroeg vol orige mansmense nie. My ma wat kaalhande die tuin aanpak en hervorm op ‘n maandelikse basis. My pa wat ten spyte van vier kekkelende vroumense nogsteeds sy gehoor en sy skroewe het.

Daar’s wafferse woeste mense daar buite… Maar daar’s net een wat die Woes kroon vat. My sogenaamde ander helfte wat ten spyte van kreatiewe tantrums en my fiemies vir tamaties en my stilstuipe en my voorliefde vir lees bo skottelgoed nogsteeds elke dag wag met ‘n glimlag op sy gesig. Hy’s woes. My woes.